Niesamowita przygoda kundelka o imieniu Szarik

Ciekawość bywa niebezpieczna
Nazywam się Szarik i jestem kundelkiem o biało-rudym futerku i łatach wielkości talerzyków. Moje życie do niedawna było dość monotonne: spacery po okolicy, ganianie za piłeczką i drzemki w ciepłym słońcu na tarasie. Wszystko zmieniło się pewnego deszczowego popołudnia, kiedy mój ukochany pan zapomniał zamknąć furtkę w ogrodzeniu.
Zapach mokrej trawy i świeżej ziemi natychmiast wywabił mnie na zewnątrz. Ruszyłem, nie oglądając się za siebie. W oddali majaczyła sylwetka lasu, otoczona gęstą mgłą. Nie zastanawiając się długo, puściłem się biegiem w nieznane.
Niecodzienne spotkanie
Las pachniał tajemniczo. Wokół mnie szumiały liście, a ptaki śpiewały dziwne melodie. Nagle drogę przecięła mi mała, ruda wiewiórka. Zaciekawiony, ruszyłem za nią, zapominając o upływie czasu. Wiewiórka prowadziła mnie coraz głębiej w las, aż w końcu dotarliśmy do ogromnej polany. Pośrodku stał stary, rozłożysty dąb, a pod jego konarami skrywał się mały, drewniany domek.
Zza drzwi domku wyszedł mały chłopiec w zielonej czapce. Uśmiechnął się do mnie i podał mi kawałek kiełbasy. Była pyszna! Chłopiec opowiedział mi, że mieszka w domku z dziadkiem, który jest leśniczym. Razem opiekują się zwierzętami w lesie i pomagają zgubionym turystom.
Nowi przyjaciele
Od razu poczułem się tam jak w domu. Chłopiec, który miał na imię Kuba, bawił się ze mną cały dzień. Pokazał mi swoje ulubione miejsca w lesie, nauczył mnie rozpoznawać zapachy zwierząt i tropić ślady. Wieczorem zjedliśmy wspólnie kolację przy ognisku, a potem Kuba ułożył mnie w ciepłym koszyku w domku.
Następnego dnia rano obudziło mnie szczekanie innych psów. Na polanę przybiegła gromada kundelków z pobliskiej wsi. Kuba opowiedział im o mojej przygodzie i zaprosił ich do zabawy. Wspólnie biegaliśmy po lesie, bawiliśmy się w berka i szukaliśmy ukrytych skarbów. Było fantastycznie!
Niestety, wiedziałem, że nie mogę zostać w lesie na zawsze. Musiałem wrócić do domu i do mojego pana.
Powrót do domu
Kuba też to wiedział, odprowadził mnie do wsi licząc na to że rozpoznam swój dom.
Tak też się stało, od razu rozpoznałem znajomą okolicę i podbiegłem do furtki.
Kiedy wróciłem do domu, mój pan był wniebowzięty. Tulił mnie i głaskał, a ja merdałem ogonem z radości. Kuba opowiedział mu o wszystkich moich przygodach w lesie, a on słuchał z zapartym tchem. Od tej pory nasze spacery stały się o wiele ciekawsze. Często chodziliśmy do lasu, gdzie spotykałem się z Kubą i okolicznymi psami.
Puenta
Moja niesamowita przygoda nauczyła mnie, że świat jest pełen pięknych i nieoczekiwanych miejsc. Poznałem nowych przyjaciół i przeżyłem mnóstwo wspaniałych chwil. Teraz wiem, że nawet pies z małej wioski może doświadczyć wielkich przygód.











